Aung Chan Myo

ဂ်ိမ္း…ဂ်လိန္း ဂ်ိမ္း..ေ၀ါ..ေ၀ါ..ေ၀ါ´ မုိးမွာ သည္းၾကီးမဲၾကီး ရြာသြန္းေနလွ်က္ ေလမ်ားကလည္း အဆက္မျပတ္တုိက္ခတ္ေနေသာေၾကာင့္ ေလသံနွင္မုိးသံ တုိ့မွာေရာေနွာေနခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္မွာ ညေနေစာင္းမုိးခ်ဳပ္လုစ အခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္းကလည္းေမွာင္မည္းစျပဳ ေနျပီမုိးကလည္း တိတ္မည့္ပုံမေပၚေပ။ သည့္အတြက္ကၽြန္ေတာ္ဘယ္မွာ နားခုိရမည္နည္း။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ တစ္ကုိယ္လုံးကုိ လုံေစတဲ့ မုိးကအက်ီၤရွည္ၾကီးတစ္ထည္မွလဲြ၍ ဘာမွမပါေပ။ လမ္းမွာလည္း ေတာလမ္းေလးျဖစ္သည့္ အေလွ်ာက္ ရႊံ့ဗြက္မ်ားမွာထူထပ္ေနေပသည္။ ဒီ့အျပင္ မုိးခ်ဳပ္ေနတဲ့ ေလာကၾကီးကုိ ကၽြန္ေတာ္အဘယ္သုိ့မွ် ပုံကန္ရမည္နည္း.. မုိးအတြက္ အကာအကြယ္ယူရေပဦးမယ္။ တျခားမစဥ္းစားေတာ့ပဲ ကၽြန္ေတာ္၏မ်က္စိမ်ားက နားခုိရန္ေနရာေကာင္းေကာင္းရဖုိ့ ေဆာ့ကစားရွာေဖြေနခဲ့ ပါသည္.။ မၾကာမီ ေမွာင္လုေနေသာ ပတ္၀န္းက်င္ ထဲမွ မထင္ရွားသည့္ ၀ုိးတုိး၀ါးတား အရာ၀တၳဳ တစ္ခုကုိကၽြန္ေတာ္ေတြ့လုိက္ ရတယ္။ ထုိအရာသည္သက္မဲ့ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ေျခလွမ္းမ်ားကုိ ခပ္ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ကာ `ဒါဟာငါ့အတြက္ တည္းခုိစရာေနရာျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္နုိင္တယ္ ´ ဟုစိတ္ကေရ၇ႊတ္ရင္း မထင္မရွားျမင္ေနရေသာ အရာ၀တၳဳဆီကုိ ဦးတည္ခဲ့ ပါသည္။ အနား...

`ဂ်ိမ္း…ဂ်လိန္း ဂ်ိမ္း..ေ၀ါ..ေ၀ါ..ေ၀ါ´ မုိးမွာ သည္းၾကီးမဲၾကီး ရြာသြန္းေနလွ်က္ ေလမ်ားကလည္း အဆက္မျပတ္တုိက္ခတ္ေနေသာေၾကာင့္ ေလသံနွင္မုိးသံ တုိ့မွာေရာေနွာေနခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္မွာ ညေနေစာင္းမုိးခ်ဳပ္လုစ အခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္းကလည္းေမွာင္မည္းစျပဳ ေနျပီမုိးကလည္း တိတ္မည့္ပုံမေပၚေပ။ သည့္အတြက္ကၽြန္ေတာ္ဘယ္မွာ နားခုိရမည္နည္း။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ တစ္ကုိယ္လုံးကုိ လုံေစတဲ့ မုိးကအက်ီၤရွည္ၾကီးတစ္ထည္မွလဲြ၍ ဘာမွမပါေပ။ လမ္းမွာလည္း ေတာလမ္းေလးျဖစ္သည့္ အေလွ်ာက္ ရႊံ့ဗြက္မ်ားမွာထူထပ္ေနေပသည္။ ဒီ့အျပင္ မုိးခ်ဳပ္ေနတဲ့ ေလာကၾကီးကုိ ကၽြန္ေတာ္အဘယ္သုိ့မွ် ပုံကန္ရမည္နည္း.. မုိးအတြက္ အကာအကြယ္ယူရေပဦးမယ္။ တျခားမစဥ္းစားေတာ့ပဲ ကၽြန္ေတာ္၏မ်က္စိမ်ားက နားခုိရန္ေနရာေကာင္းေကာင္းရဖုိ့ ေဆာ့ကစားရွာေဖြေနခဲ့ ပါသည္.။ မၾကာမီ ေမွာင္လုေနေသာ ပတ္၀န္းက်င္ ထဲမွ မထင္ရွားသည့္ ၀ုိးတုိး၀ါးတား အရာ၀တၳဳ တစ္ခုကုိကၽြန္ေတာ္ေတြ့လုိက္ ရတယ္။ ထုိအရာသည္သက္မဲ့ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ေျခလွမ္းမ်ားကုိ ခပ္ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ကာ `ဒါဟာငါ့အတြက္ တည္းခုိစရာေနရာျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္နုိင္တယ္ ´ ဟုစိတ္ကေရ၇ႊတ္ရင္း မထင္မရွားျမင္ေန...

လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္သံုးဆယ္ ၊ က်ေနာ့အသက္ ဆယ့္ေလး ၊ ဆယ့္ငါးေလာက္မွာ က်ေနာ္က မီးရထား ဘူတာ႐ံုနဲ႔ ဓါတ္တိုင္ ဆယ္တိုင္စာေလာက္ေဝးတဲ့ ေနရာမွာ ေနပါတယ္။ ဘူတာ႐ံုရဲ႕ အနီးအနားမွာ ေနတာဆိုေတာ့ ဘူတာ႐ံုနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ သတင္းစကားေတြကလည္း မၾကားခ်င္ပဲ ၾကားေနခဲ့ရတယ္။ စၾကၤန္ ပလက္ေဖာင္းနဲ႔ တြဲၾကားမွာ က်လို႔ ေတာ္ၾကာေသျပန္ျပီ။ ရထားအထြက္ မရမကလိုက္တက္လို႔ ျပဳတ္က် ေသျပန္ျ ပီ။ ရထားဝင္လာတာ မသိပဲ လမ္းျဖတ္ကူးလို႔ တိုက္မိျပီး ေသျပန္ျပီ။ အရက္မူးျပီး ရထားလမ္းေပၚ အိပ္ေနလို႔ ရထားၾကိတ္ ေသျပန္ျပီ။ ဒီလို ခဏခဏ ေသၾကျပီးတဲ့ေနာက္ ဘူတာ႐ံုမွာ သရဲေျခာက္တယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းကလည္း ဟိုးေလးတေၾကာ္ေၾကာ္ ျဖစ္လာတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ည ကိုးနာရီေက်ာ္ရင္ အိမ္အျပင္ မထြက္ရဲၾကသေလာက္ ျဖစ္လာတယ္။ ဘူတာ႐ံုသြား လမ္းမၾကီးရဲ႕ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာကလည္း ႏွစ္ခ်ိဳ႕ ကုကၠိဳလ္ပင္ၾကီးေတြ အုပ္ဆိုင္းေနျပီး မိုးကိုေမွ်ာ္ၾကည့္၍ မျမင္ရေလာက္ေအာင္ပင္ ညအခါဆို ေမွာင္မိုက္ကာ လူသူကင္းရွင္းေနတတ္တယ္။ အခု .. ဒီလမ္းမၾကီးေပၚမွာ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္။ အခ်ိန္က ဆယ့္တစ္နာရီ မတ္တင္း။ ဒီလမ္းေပၚကို က်ေနာ္ ေလွ်ာက္ခ်င္လို႔ ေလ...

ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြကေတာ့ က်ေနာ္ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳရတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး..ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြအားလံုးကေတာ့…က်ေနာ္ အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ေရႊျပည္သာ က ငါးပုဇြန္ cold store စက္ရံုမွာ ျဖစ္ခဲ့တာေတြပါ.. က်ေနာ္ကိုယ္ေတြ႔မၾကံဳရတာပဲရွိတာပါ.က်ေနာ့္အနားမွာတင္ကပ္ကပ္ျပီးျဖစ္သြားတာေတြပါ….. အဲ့ဒိစက္ရံုက ခုထိရွိေသးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္.. အမည္ လိပ္စာေတြကိုေတာ့တပ္မေရးေတာ့ပါဘူး.. အျဖစ္အပ်က္ေတြက ဒီလိုပါ……… ၁- စက္ရံုမွာ ငါးေခါင္းခုတ္တဲ့အခန္းရွိပါတယ္.. က်ေနာ္တို႔ခုစားေနၾကတဲ့ ကိုရီးယားကင္ေတြလုပ္ဖို႔ ငါးေတြမၾကိတ္ခင္မွာ ငါးကိုေခါင္းျဖတ္တဲ့အခန္းပါ…အဲ့ဒါကိုက်ေနာ္တို႔ခုတ္ခန္းလုိ႔ေခၚပါတယ္… အဲ့ဒိခုတ္ခန္းကထြက္တဲ့ ေခါင္းမပါတဲ့ငါးေတြကို စက္ထဲတစ္ခါတည္းထည့္ျပီး အေၾကးခြန္ခြ်တ္တဲ့ စက္ကခြ်တ္.. ၾကိတ္တဲ့စက္ကၾကိတ္ပါတယ္.. သေဘာကေတာ့ေခါင္းခုတ္တာကလြဲလုိ႔ finishd goods ထြက္တဲ့အထိ အားလံုးက automatic machine ကိုပဲသံုးပါတယ္ (ဗဟုသုတအေနနဲ႔ပါ) အဲ့ဒိခုတ္ခန္းမွာက လူေတြအမ်ားၾကီးေခါင္းခုတ္ေနၾကပါတယ္ မိန္းကေလးေတြမ်ားပါတယ္.. အဲ့ဒိထဲမွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ငါးခုတ္ေနပါတယ္.. သူတို႔ကကြ်မ္းက်င္လုပ္သားေတြဆိုေတာ့ အရမ္းျမန္ပါ...